Togaraverkfall

Í togaraverkfalli 1975 fengum við ekki löndun í Reykjavík og þurftum því að landa í Hafnarfirði. Ég og vinur minn vorum bara í rólegheitum og allir farnir í land í góðu veðri, þegar löggubíll rennir niður á bryggju og segir okkur tveimur að koma með upp á stöð. Þar vorum við spurðir út í partý sem hafði farið úr böndunum og svo var okkur skutlað aftur um borð. Við vorum sannfærðir um að enginn hefði séð okkur fara með löggunni, það væru örugglega allir farnir í land…

Tveimur mánuðum síðar fórum við á sjó að loknu verkfalli. Ég var á vakt með 2.stýrimanni, Helga lögfræðingi, sem var fróður og glöggur mjög. Áhöfnin var frekar skrautleg; unglingar, drykkjumenn og menn sem höfðu gist Litla-Hraun. 

Stundum beið löggan á bryggjunni við skipakomur og þurfti að hafa tal af mönnum.

Þessi afskipti lögreglu bárust í tal um og þá spurði ég lögfræðinginn: 

„Kemur það oft fyrir hér um borð að löggan er á bryggjunni þegar við komum í land?“ 

Lögfræðingurinn saug síðasta smókinn úr camelnum: „Nei, ekki oft. Aðallega þegar við löndum í Hafnarfirði!“

Pensillínofnæmið

Á skipinu Þormóði Goða árið 1975. Í þá daga töldu menn sig geta læknað flest með því „að bíða það af sér“. Við tannrótarbólgu fékk ég pensilín og var búinn að gleyma ofnæmi sem ég var með og fékk útbrot á handleggina. Þegar ég kom í land fór ég með mömmu til læknis og fékk skærbláar töflur, tók þær og var orðinn góður eftir þrjá daga í túrnum og hálft pilluglasið var eftir. 

Á hinni vaktinni var annáluð pilluæta sem 2. stýrimaður, Helgi lögfræðingur, kallaði Doktor Brand, því hann var „sjálfmenntaður“ í lyfjafræði og sjúkdómsgreiningum sem gat komið sér vel þegar hann var að falast eftir réttu lyfjunum hjá lækninum. Brandur var til dæmis fyrir löngu búinn að læra það eftir endurteknar heimsóknir til Bimlers læknis í Bremerhaven, að hundrað vestur-þýsk mörk sem lentu í réttum vasa dugðu til þess að hann fengi réttu lyfin á lyfseðilinn. 

Eitt sinn þegar ég var að fara aftur í borðsal eftir „ræs“ gekk ég fram hjá klefa Doktorsins og setti eina töflu á koddann hans. Þetta gerði ég á hverjum degi og eftir nokkra daga kom hann, svipti upp hurðinni á borðsalnum og sagði: 

„Hver er alltaf að setja pillur á koddann minn?“ Síðan fór hann og skellti hurðinni á eftir sér.

„Nei nei, nú er eins gott að hafa auga með honum,“ sagði Helgi lögfræðingur. Ég laumaði að honum honum að ég væri sökudólgurinn. 

„Helvítis skepnan þín“, sagði Helgi lögfræðingur og hló.

Degi síðar spurði Helgi: „Hvað segirðu Doktor, eru þeir ennþá að setja pillur á koddann þinn?“

Doktor Brandur svaraði: „Nei, nú er það hætt. Ég hef aldrei séð þessar áður.“

Í annarri ferð, vorum við að taka fyrsta halið og allir voru mættir á dekk nema Doktor Brandur. Loks birtist hann og þá kallar Sverrir skipstjóri: 

„Ertu ekki einu sinni búinn að setja á þig vettlingana, Brandur?“ 

„Haltu bara kjafti og komdu með lyfin mín!“

Þá var ljóst að stýrimaðurinn hafði gert leit í klefanum hans.